گاهی در زندگی انتظاری عمیق ما را به بهره های الهی و دوست داشتنی و بسیار شیرین می رساند؛ اما والاترین آن ها صلح، دوستی و عشق هستند که طبیعتی اجتناب ناپذیر از رشد مینوی را میان ارتباط انسان ها شامل می شوند. آن گاه همه ی عالم با سرور و راستی درمی آمیزد و نگاه مردمان به آنچه پیشتر درباره ی زندگی می اندیشیدند تفاوت می یابد و باری که قلب ها از اجبارشان به گناه احساس می کردند پاک می شود و می توان در هر برهه از زمان بی دغدغه از آمال دنیایی به پروردگار یکتا و زیبایی های بی همتای او نزدیک شد. نیک است چشم هایمان را روشن بینانه بر آفریدگان راستی بگشاییم و روح یگانه دادار را از هدیه چنین دنیای پر برکتی که ما و دیگر مخلوقات هستی را شامل می شود به حقیقت سپاس گوییم. این حقیقت یعنی آگاهی کامل با داشتن ذهنی شفاف و علاقه ای پاکدلانه به موجودیت انسانی خود و همه مخلوقات
به نام خداوند بخشاینده و مهربان


زیبایی هنر است و هنر انگیزش احساسات و اعمالی است مانند پاک بودن، داشتن لطافت، مهربانی و شادابی؛ و این توقعی است که همه انسان ها پس از تولد و رشد از هستی دارند. ما انسان ها به زیبایی احساس نیاز می کنیم زیرا آن عشق، عواطف و بسیاری رفتارهای شیرین احساسی ما را تحت تأثیر قرار می دهد. اما هنگامیکه به طبیعت می نگریم و زیبایی آن افکارمان را محسور احساس خوشایندی به نام لذت می کند و یا این احساس را از دیدن انسانی با چهره و وجودی زیبا بدست می آوریم، با کمی تأمل درمی یابیم ذات خالق هستی بخش و آفریده هایش، احساسات، روح و جسم آن ها همگی تحت تأثیر هُنری والا قرار دارند که سرچشمه آن الهیت است
بنابراین خوب است بدانیم زیبایی و دست یافتن به آن به طور کامل هم اتفاقی نیست بلکه می توان با کنار گذاشتن بی نظمی، ناراحتی، خشم، پلیدی و مسایلی از این قبیل و پیشه اعمال پسندیده مانند کسب دانش، مهربانی، پاکیزگی، شادمانی و پرورش افکار خوشایند بر پایه الهیت به درک و اکتساب زیبایی دست یافت و نسل ها آن را در غالب جسم، روح و هستی پیرامون ادامه داد
تمامی آثار نوشتاری و طرح های گرافیکی متعلق به مهرپرور می باشد، توسط آریافر خسروی
payamrasan.html